O mój Boże, gdybym mógł uciec, uciec nie wiem gdzie. Wszystko jedno. Uciec... Jak te lekkie nasionka, które unosi wiatr. Wyrwać się z przymusów, ograniczeń, ze wszystkiego, co mnie łamie. I każe mi rezygnować z tego, co kochałem. O Panie, znowu wraca do mnie pragnienie niezależności. Pragnienie, którego doświadczałem w wieku piętnastu lat, a teraz sądziłem, że już wygasło. Upodobanie do szalonych eskapad i bezkresnych horyzontów. Chcę być panem samego siebie i nie słuchać nikogo. I powiedzieć sobie jak tylu innych: „Co mnie to w końcu obchodzi? Nie ma już prawa, bo ja nie chcę, żeby było”. Ale nie mam już piętnastu lat, wiem. I chciałbym prosić Cię o łaskę, która pomogłaby mi zrozumieć, jak próżne są marzenia i jak poważne życie. Pomyśleć o obecności innych i zadaniach, jakie mam przed sobą. O Panie, daj mi prostotę, realizm, jasność patrzenia i prawą wolę, bo to wszystko przyda mi się, skoro chcę porzucić kondycję człowieka. I pójść za przeznaczeniem utkanym z moich marzeń. W takie dni strzeż mnie, Panie, przed jakimś nowym szaleństwem. Było ich już wystarczająco dużo. Przypomnij mi, ile dobrego należy jeszcze zrobić, ilu ludziom trzeba pomóc, a ilu nieść pokój. Jeżeli przez moment będę się złościć, przebacz mi, Boże, bo wiesz, że zrobię tylko to, co Ty zechcesz. Jezus powiedział im: Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: „Dziecko, idź dzisiaj i pracuj w winnicy!” Ten odpowiedział: „Idę, panie!”, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: „Nie chcę”. Później jednak opamiętał się i poszedł. Któryż z tych dwóch spełnił wolę ojca? (Mt 21, 28—31)