Hiob, „człowiek sprawiedliwy i prawy”, został boleśnie ugodzony. Oto skarży się: Wreszcie Hiob otworzył usta i przeklinał swój dzień. Hiob zabrał głos i tak mówił: „Niech przepadnie dzień mego urodzenia i noc, gdy powiedziano: »Poczęty mężczyzna«. Niech dzień ten zamieni się w ciemność,             niech nie dba o niego Bóg w górze.             Niechaj nie świeci mu światło, niechaj pochłoną go mrok i ciemności.             Niechaj się chmurą zasępi,             niech targnie się nań nawałnica. [...] Dlaczego nie umarłem po wyjściu z łona,             nie wyszedłem z wnętrzności, by skonać? Po cóż mnie przyjęły kolana             a piersi podały mi pokarm? [...] Po co się daje życie strapionym,             istnienie złamanym na duchu, co śmierci czekają na próżno,             szukają jej bardziej niż skarbu w roli [...]” (Hi 3, 1—21). Ale Bóg we wspaniałej mowie oświeca Hioba, pokazując mu, że zło, które wydaje mu się niegodziwe, nie jest karą, lecz częścią — jak wiele innych rzeczy — tajemnic, których człowiek nie może pojąć: I z wichru Pan odpowiedział Hiobowi tymi słowami: „Któż tu zaciemnić chce zamiar             słowami nierozumnymi? Przepasz no biodra jak mocarz!             Będę cię pytał — pouczysz Mnie. Gdzieś był, gdy zakładałem ziemię?             Powiedz, jeżeli znasz mądrość. Kto wybadał jej przestworza?             Wiesz, kto ją sznurem wymierzył? Na czym się słupy wspierają?             Kto założył jej kamień węgielny ku uciesze porannych gwiazd,             ku radości wszystkich synów Bożych?” (Hi 38, 1—7)    A Hiob odpowiedział Panu: „Jam mały, cóż Ci odpowiem?” (Hi 40, 3—4)    „Wiem, że Ty wszystko możesz, co zamyślasz, potrafisz uczynić.             Kto przesłania zamiar nierozumnie? O rzeczach wzniosłych mówiłem.             To zbyt cudowne. Ja nie rozumiem. [...] Dotąd Cię znałem ze słyszenia,             obecnie ujrzałem Cię wzrokiem, stąd odwołuję, co powiedziałem,             kajam się w prochu i w popiele” (Hi 42, 2—6).