• Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszeli, że jest w domu. Zebrało się tylu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę.
    Wtem przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu wnieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: „Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy”. A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w duszy: „Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, jeśli nie Bóg sam jeden?”. Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: „Czemu nurtują te myśli w waszych sercach? Cóż jest łatwiej powiedzieć do paralityka: »Odpuszczają ci się twoje grzechy«, czy też powiedzieć: »Wstań, weź swoje łoże i chodź?«. Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu!”. On wstał, wziął zaraz swoje łoże i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga, mówiąc: „Jeszcze nigdy nie widzieliśmy czegoś podobnego”.


    VII NIEDZIELA ZW., ROK B * Mk 2,1-12, 19.02.12

  • Dzisiejsza Ewangelia mówi nam o Chrystusie, Który przychodzi do człowieka ze swoja mocą. Do człowieka, który prosi o interwencję Boga i ludzi. Ewangeliczny paralityk miał szczęście, w swoim nieszczęściu, iż znaleźli się ludzie, którzy zadali sobie wiele trudu, by zanieść go do Chrystusa. Rzecz charakterystyczna, że Chrystus w pierwszej fazie swojego kontaktu z chorym wcale nie zajmuje się jego strona fizyczną, ale duchową mówiąc: „Synu odpuszczają ci się grzechy twoje” Dla Chrystusa ważniejsze jest zdrowie duszy, które warunkuje szczęśliwość wieczną, niż zdrowie ciała. Otaczający Go ludzie, a może nawet sam chory, nie rozumieli tego. Oni chcieli litości i łaski na teraz, na czas życia. Chrystus dawał więcej. Najpierw łaskę na wieczność, a dopiero potem zdrowie fizyczne. Taki był i jest Chrystus. Przyszedł ze swoją mocą i użył jej dla dobra człowieka na dziś i na jutro.

    ZADANIE NA TYDZIEŃ
    Do przemyślenia:
    • Czy przypadkiem mojego rozwoju duchowego nie paraliżują grzechy ciężkie?
    Do wykonania:
    • Będę się modlił o życie zgodne z przykazaniami Bożymi.
  • W związku z uroczystością otwarcia Roku Jubileuszowego z racji 50-lecia naszej parafii, chciałem serdecznie podziękować osobom, które brały udział w przygotowaniu i zrealizowaniu tejże uroczystości.
    Myślą ogarniam wielu ludzi dobrej woli, którzy nie szczędzili czasu, odkładając swoje zajęcia, aby pomóc w takim wymiarze, jaki był potrzebny, szczególnie dziękuję rodzicom ze Scholi, którzy podjęli się zrealizowania logistycznej strony tej uroczystości!

    Ponieważ słowami nie zawsze udaje się wszystko powiedzieć,
    w dniu 18 grudnia w polskim kościele w Coventry,
    została odprawiona Msza Św. dziekczynna w intencji osób,
    które pomagały w przygotowywaniu uroczystości jubileuszowych.
    Bóg zapłać za wszelką pomoc
     ks. Marek Reczek, prob.
  • WARTO odmawiać w wielkim poście
    Litania do Krzyża Chrystusowego.

    Nasze niedobre myśli o ludziach – niechaj rozwiewa Krzyż Chrystusowy,

                   nasze niemądre żale do świata – niechaj rozwiewa Krzyż Chrystusowy;

    nasze ścielące się mgły niewiary – niechaj rozwiewa Krzyż Chrystusowy;

    nasze wierzenia we własna mądrość – niechaj rozwiewa Krzyż Chrystusowy;

                   nasze u ludy prawdy bez Boga – niechaj rozwiewa Krzyż Chrystusowy;

    nasze miraże dobra bez Boga – niechaj rozwiewa Krzyż Chrystusowy;

    nasze koszmary życia bez Boga – niechaj rozwiewa Krzyż Chrystusowy.

    KRZYŻ CHRYSTUSOWY – TERAZ I ZAWSZE.

    AMEN
    (Sergiusz Riabinin)


  • 22 II (środa) Popielec - Środa Popielcowa

    W kalendarzu chrześcijańskim to pierwszy dzień Wielkiego Postu. Jest to dzień pokuty przypadający 46 dni kalendarzowych (40-dniowy okres postu, bez wliczania niedziel) przed Wielkanocą. Według obrzędów katolickich tego dnia kapłan posypuje głowy popiołem mówiąc: Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz lub Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię, co ma przypomnieć człowiekowi o kruchości jego życia i nieuchronnej śmierci.
    Tradycja posypywania głów popiołem na znak pokuty pojawiła się w VIII wieku. W XI wieku papież Urban II uczynił go obowiązującym zwyczajem w całym Kościele. Wówczas postanowiono, że popiół będzie pochodził z palm poświęconych w Niedzielę Palmową z ubiegłego roku.
    W Środę Popielcową katolików obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych (od 14. roku życia) i post ścisły (między 18. a 60. rokiem życia), czyli ograniczenie liczby posiłków do trzech: jednego do syta oraz dwóch skromnych.

    23 II (czwartek) Św. Polikarpa, biskupa i męczennika. Na stos go! Szybciej! – krzyknął legionista. Środkiem stadionu między dwoma rosłymi żołnierzami szedł pochylony staruszek. Wokół kłębił się tłum. Płacz mieszał się z szyderstwem. Niektórzy przyszli, by zobaczyć krwawe widowisko, inni dotknąć szat człowieka, którego uważali za świętego. Na środku stał stos. Polikarp, biskup Smyrny, podszedł do niego, zrzucił szaty i rozwiązał przepaskę. Gdy schylił się, by zdjąć obuwie, żołnierze zaczęli układać wokół niego stos. Był uczniem Jana Ewangelisty. Właśnie oskarżono go o lekceważenie pogańskiego zwyczaju. Sam prokonsul Stacjusz Kodrados nakłaniał go przed chwilą do zaparcia się wiary. Mógł ocalić głowę. A jednak uśmiechnął się: „Osiemdziesiąt sześć lat służę Chrystusowi, nigdy nie wyrządził mi krzywdy, jakżebym mógł bluźnić memu Królowi i Zbawcy?”. Imię Polikarp pochodzi z języka greckiego i oznacza „obfity owoc”. Jego życie stało się żywą Ewangelią. Wypełniły się w nim słowa Jezusa, iż ten przynosi obfity owoc, kto trwa w Nim.



  • Ewangelia
  • Rozważanie
  • Podziękowanie
  • Warto
  • Kalendarz